De ontastbaarheid van een ronde…

Terwijl onze renners genieten van een training op de tijdritfiets, de benen moeten worden geleefd zie ik dat Belfast roze kleurt. Het roze van de Giro. Zo heeft elke grote ronde zijn eigen kleur, en met die kleur ook zijn eigen identiteit en gevoelswaarde.

De woorden ‘giro’, ‘tour’ en ‘vuelta’ roepen een beeld op in mijn geest. Alsof ik ze bijna kan aanraken. Alsof een ronde een voorwerp is. Maar een ronde is niet tastbaar. Een ronde is een opeenvolging van onderweg zijn van A tot Z. Tussendoor wordt er gefinisht in B, gestart in C, gerust in D, gevlogen via E naar F om te starten in G. Er wordt gegeten ook. Veel. (note to self: eet niet mee met de renners, dat scheelt in kilo’s bij aankomst). Er wordt gemasseerd, er wordt door 20 man per ploeg heen en weer gerend om de negen strijders per ploeg op en top te laten doen wat ze goed kunnen. Hard stampen. Afzien ook. Maar veel rusten.

Er worden verhalen gemaakt in zo’n ronde. Mooie verhalen van dappere soldaten die een oorlog vechten tegen elkaar. Een oorlog tegen de weergoden. Een oorlog tegen de zwaartekracht. Een oorlog tegen of mèt zichzelf. Het zijn deze verhalen die de koers in de menselijke geest omlijsten en vorm geven, het zijn deze verhalen die de liefde doen groeien. Deze verhalen tonen dat er in dat peloton, op die geraffineerde fietsen waaraan alles steeds gestroomlijnder wordt, maar ook in de hotels en de bussen, achteraan de vrachtwagens met de klep open mensen rondlopen die deze verhalen doen ontstaan. Elke renner heeft een missie, elke masseur heeft een familie, elke mecanicien heeft wel iets gezegd of gedaan dat verschil kan maken.

Geef ons meer van die verhalen! In beeld, geluid, muziek of tekst. Want ze zijn zo mooi. Ze verantwoorden het lidwoord voor woorden als ‘giro’, ‘tour’ en ‘vuelta’.

En dan nu: ‘de Giro’

Top